La Grazia
Oogstrelend en humoristisch drama van Paolo Sorrentino (La Grande Bellezza) met Toni Servillo als de Italiaanse president tijdens de laatste maanden van zijn ambtstermijn. Winnaar van de Coppa Volpi (prijs voor beste acteur) in Venetië.
‘Gewapend beton’, zo luidt de bijnaam van president Mariano De Santis, een voormalige rechter die zeer vasthoudend is in het beschermen van de Italiaanse grondwet. Dit maakt hem terughoudend in het goedkeuren van drastische politieke besluiten. Aan het eind van zijn carrière staat hij voor drie moeilijke beslissingen: twee aanvragen voor gratie van mensen die om een gerechtvaardigde reden hun partner hebben vermoord en de goedkeuring van een euthanasiewet. Intussen kijkt De Santis terug op zijn leven; vooral het vreemdgaan van zijn inmiddels overleden vrouw pijnigt hem. Geconfronteerd met zijn sterfelijkheid worstelt de peinzende president met de vraag of hij ook zelf genade kan krijgen voor zijn (politieke) leven.
Vergeleken met zijn eerdere werk is deze nieuwe film van Sorrentino, Italië’s meest gerenommeerde regisseur van dit moment, sober van toon. De minimalistisch acterende Toni Servillo zet een bedachtzame en deugdzame president neer. Misschien een bewuste keuze van Sorrentino in een tijd dat machthebbers steeds narcistischer en extremer worden. De prachtig vormgegeven film heeft echter genoeg absurdistische uitstapjes om er licht en lucht in te blazen.
Geschreven door J.C.
Extra voorfilm: Ultrakort
Voorafgaand aan deze film wordt de Limburgse Ultrakort-film Een uitgestoken hand van Loek Kusiak vertoond. Deze film volgt vrijwilligers van de Jongerenkerk in Venlo die daklozen en ongedocumenteerden ondersteunen met maaltijden en medische zorg. Tegen de achtergrond van een veranderend asielbeleid stelt de film indringende vragen over solidariteit, menselijkheid en de grenzen daarvan.
Onder de beeldschone scènes schuilt een kalme melancholie die alles extra lading geeft.