Ik heb al sinds mijn middelbare schooltijd, dus zo’n 50 jaar inmiddels, een passie voor films. Ik hou van regisseurs die een originele, soms compromisloze stijl durven te hanteren. Dat hun films mij in Lumière na al die jaren nog regelmatig van mijn sokken blazen, vind ik een haast magische ervaring.

Na mijn terugkeer uit Colombia in 2003 zag ik de oproep om voor Lumière te schrijven. Nog altijd vind ik het heerlijk om films te verbeelden in 150 woorden. Spaanstalige films, maar vooral documentaires hebben mijn voorkeur. In het bijzonder de films van Frederick Wiseman, dé grootmeester van de observerende documentaire over maatschappelijke en culturele instituties. Van zijn eerste onthutsende film over een psychiatrische instelling in de VS, Titicut Follies, tot zijn laatste over een driesterren-Michelinrestaurant in Parijs – gemaakt drie jaar voor zijn recente overlijden op 96-jarige leeftijd. Hij leert ons kijken én voelen.

Er zijn weinig filmgenres waar ik echt niets mee heb. Van Britse komedies en kostuumdrama’s, murder mysteries en sciencefictionfilms krijg ik nooit genoeg. Van regisseurs Christopher Nolan, Tim Burton en Steven Spielberg kijk ik iedere film. Zelfs als ze een vier uur durend epos over de Teletubbies zouden maken.

Ik keek the Godfather trilogie misschien iets te vaak, verdwijn graag in Franse, Spaanse en Italiaanse films en ben als fotograaf snel gefixeerd op licht en beelden. ‘Leave the gun, take the cannoli’!

Sinds 2006 ben ik redactielid en zorg ik voor de engelstalige filmbeschrijvingen. Ik houd van drama niet alleen in de film maar ook in de literatuur. Europese films hebben mijn voorkeur.

Mijn filmsmaak kan wellicht eclectisch genoemd worden: van Howl’s Moving Castle tot All of Us Strangers, en van Perfect Days tot Wild. Ik laat mij graag inspireren door films die duiding geven aan ‘this strange thing called life’, met al haar mooie en minder mooie facetten.

Door Jurassic Park werd ik letterlijk kind aan huis in de bioscoop, en na The Blair Witch Project was ik niet meer weg te slaan uit Lumière. In de geest van die twee films kan het mij niet groot, verrassend of eng genoeg zijn. Eigenzinnige filmauteurs, animatie, Amerikaanse indie en “genrefilms” (horror, actie, misdaad, science fiction) hebben een streepje voor. En David Lynch (RIP) wel drie streepjes.

In 1994 zag ik Naked van Mike Leigh in ’t Hoogt in Utrecht. Tot mijn studententijd bestond mijn filmopvoeding vooral uit het aanbod van videotheek 2000 in Gulpen, dus Naked was nogal een shock voor deze dorpsjongen uit Partij. Roger Ebert noemde film een empathiemachine; voor mij is het filmtheater dan ook de plek om naar het leven van andere mensen te kijken. En elke keer als de lichten in de zaal doven, hoop ik dat ik net zo van mijn sokken zal worden geblazen als destijds bij Naked.

Een beste film aller tijden noemen is natuurlijk onzin, maar omdat het me heel vaak gevraagd wordt, zal ik hier toch een antwoord geven: A Man Escaped van Robert Bresson, een demonstratie van wat film in zijn allerpuurste vorm kan zijn.

Al jong maakte ik kennis met de films van Laurel en Hardy, alle Disneyfilms en heel veel schlagerfilms.
Nog steeds ben ik dol op animatie, die ik ook graag beschrijf voor onze website.
Inmiddels heb ik een bredere smaak, maar horror en oorlogsfilms laat ik liever voor wat ze zijn.

Ik ben ruim 40 jaar werkzaam geweest als taaldocent en vertaler. Na mijn pensionering in 2020 ben ik redactie- en vertaalwerk gaan doen, niet alleen bij Lumière, maar ook voor twee andere culturele organisaties. Mijn voorkeuren? Niet zozeer films, maar eerder acteurs, zoals Denzel Washington (The Book Of Eli), Olivia Colman (My Father), Juliette Binoche (Chocolat) en Charlotte Rampling (The Night Porter).

Tijdens mijn studie begonnen voor de Lumière-krant; de website bestond nog niet. In mijn ogen zijn verhalen verteld op het witte doek de ultieme vorm van escapisme. Wapenfeit: dermate lang aan de redactie verbonden dat de datum waarop ik vrijwilliger werd niet meer te achterhalen is.