The ’70s: Themroc + inleiding door David Deprez
Rauwe en absurdistische film over een arbeider (Michel Piccoli) die breekt met werk, regels en gezag. Themroc werd vertoond tijdens de allereerste filmnacht in 1976.
Themroc (Michel Piccoli) leidt een kleurloos bestaan als arbeider: opstaan, werken, eten, slapen en dat alles de volgende dag opnieuw. Wanneer hij op zijn werk door zijn baas wordt vernederd, knapt er iets. Hij sluit zich thuis op, sloopt de muur van zijn appartement en verandert zijn woning in een grot. Al snel volgen buren zijn voorbeeld. De keurige sociale orde maakt plaats voor een primitief, anarchistisch bestaan, waarin ook politie en andere vertegenwoordigers van het gezag eraan moeten geloven. Opvallend: de personages spreken geen verstaanbare taal, maar communiceren met gegrom, kreten en gebaren.
Regisseur Claude Faraldo maakte van Themroc een radicale satire op de burgerlijke samenleving, arbeid en gehoorzaamheid. De film begint bijna documentair, met de beklemmende routine van het dagelijks leven, om vervolgens in absurditeit toe te nemen. Daarmee sluit hij nauw aan bij de geest van de vroege jaren zeventig: het wantrouwen tegenover autoriteit, de afkeer van consumptie en de zoektocht naar andere manieren van leven. Themroc is allesbehalve een traditionele politieke film, maar een anarchistische fantasie waarin revolutie vooral betekent: weigeren mee te doen.
Inleiding door David Deprez
In een inleiding (taal: Nederlands) zal David Deprez, voormalig artistiek-directeur van Lumière, de film Themroc koppelen aan de cultuur waarin de Nederlandse filmhuizen, en dus ook Lumière in 1976, werden opgericht.
